Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/4955 K.2025/8448

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası verildiği, sanık ile müdafiinin istinaf talebi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince İlk Derece Mahkemesi hükmündeki 143. maddesi kaldırılıp, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, verilen kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında verilen kararın haksız ve ölçüsüz olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, ölçüsüz ceza verildiğine, dosyada eksik işlem sonucu karar verildiğine, sanığın şikâyetçinin zararını karşılamayı kabul etmesine rağmen tutuklu olduğu için imkân bulamadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;