Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6397 K.2024/17391

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma ilâmından sonra tekerrüre esas alınan hükmün suç tarihinde "kamuya yararlı bir işte çalışma" tedbir kararı olduğu, bozma ilâmından sonra sanık hakkındaki bu hükmün 27.11.2015 tarihinde aynen infazına karar verildiği, TCK'nin 50/5. maddesi gereği uygulamada asıl mahkûmiyetin tedbir olduğunun belirtilmesi karşısında, suç tarihinde tedbir niteliğindeki bu ilâmın 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesine konu olamayacağının gözetilmemesi,

bozma ilâmından önce tekerrüre esas alınan Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1598 Esas, 2014/9 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün ise TCK'nın 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olduğu ve 04.09.2019 tarihli ek kararı ile uzlaşma nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesine konu olamayacağının gözetilmemesi ve sanığın suç tarihi itibari ile adlî sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkumiyet kaydı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının nazara alınmasında zorunluluk bulunması,