Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6741 K.2024/17394

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu,

sanığa 10.02.2022 tarihinde tefhim edilen kararda, temyiz süresinin başlangıcının tefhim veya tebliğ olarak belirtildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın 21.02.2022 havale tarihli temyiz isteminin ve katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/230 Esas, 2011/887 Karar sayılı ilâmı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-4 maddeleri uyarınca aldığı 3 ay 15 gün hapis cezasının kesinleşme tarihinin 23.01.2012 olduğu ve tekerrüre esas olduğu anlaşıldığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi hükümlerinin uygulanmaması,