Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/6849 K.2024/9917

Sanığın 08.04.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz talebi ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğu ve eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu, karar tarihinde cezaevinde bulunup duruşmada hazır edilen sanığın yüzüne karşı verilen 10.09.2007 tarihli kararda, sanığa yapılan yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, sanığın 08.04.2022 tarihli eski hâle getirme ve temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 143/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-d maddesine göre hesaplanan 15 yıllık zamanaşımının, 10.09.2007 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,