Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/705 K.2024/9437

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun gece vakti birden fazla kişi ile birlikte şikâyetçinin iş yerine girip şikâyetçiye ait 2 adet aracın anahtarını alarak araçları çalması şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d, 143, 116/4, 119/1-c ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını oluşturduğu bu suçların cezasının üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık aslî zamanaşımı süresinin, 09.03.2015 olan mahkûmiyet karar tarihinden, incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,