Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/729 K.2024/9438

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın gece vakti şikâyetçi ...'ın evine rızası hilafına gayri meşru bir amaca yönelik girmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinde tanımlanan konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu, sanıklar ... ve ...'ın şikâyetçi İlhan Ayra'ya elle vurmak suretiyle basit tıbbi bir müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralamaları şeklindeki eylemlerinin aynı Kanun'un 86/2. maddesinde yer alan kasten yaralama suçunu oluşturduğu bu suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 12.11.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,