Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/728 K.2024/9440

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının yalnızca kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan kurulan beraat hükmünü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında uyuşturucu kullandığı iddiasıyla dava açıldığı, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesinde yer alan kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçunu oluşturduğu, sanığın gündüz vakti şikâyetçinin evine hırsızlık amacıyla girmesi ve bir şey almadan çıkması şeklindeki eyleminin suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 35. maddelerinde tanımlanan hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturduğu,

bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçu yönünden sanığın sorgusunun yapıldığı 12.12.2012 tarihinden, hırsızlığa teşebbüs suçu yönünden 09.07.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,