Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/8004 K.2024/3099

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin 26.01.2016 tarihli ve 2016/262 E., 2016/22 K. sayılı kararının sanıklar ... ve ... müdafii tarafından temyiz edildiği, sanık ...'ın ise kararı temyiz etmediği, bu sanık yönünden kararın kesinleştiği, temyiz incelemesi sonucunda, kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkûmiyet kararının Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 22.06.2022 tarihli ve 2020/13571 Esas, 2020/5909 Karar sayılı kararı ile sanıkların lehine bozulmasına karar verildiği, bozma kararı sonrası mahkemece sanıkların beraatine karar verildiği ancak bu kararın 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 325/son maddesi gereğince temyize gelmeyen sanık ...'a sirayet ettirilmediği anlaşılmış ise de mahallinde sanığa sirayetine karar verilebileceği mümkün görülmüştür.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: