Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10520 K.2024/7282

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında İstanbul Anadolu 50. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2018 tarihli ve 2017/298 Esas, 2018/260 Karar sayılı 1 yıl 3 ay hapis cezasını içeren hükmünün, sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 11.11.2019 tarihli ve 2019/2837 Esas, 2019/2813 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanığın bu karara yönelik 18.11.2021 tarihli temyiz talebinin 08.12.2021 tarihli ek karar ile, 5271 sayılı CMK'nın 296/1. maddesi gereğince reddedildiği, ek kararın sanığa 24.12.2021 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın süresi içerisinde 27.12.2021 tarihli dilekçe ile ek kararı temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca.