Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10708 K.2023/6596

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165562 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanık hakkında verilen mahkûmiyet hükmünün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 02/02/2017 tarihli ve 2015/2058 esas, 2017/1162 karar sayılı ilâmı ile “ ...eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından,

bozma nedeni yapılmamış...” şeklindeki gerekçe ile eleştirilerek hükmün onandığı anlaşılmakla, sanığın eylemine ilişkin suç vasfında yanılmanın sonraki hukuksal değerlendirmelerde kazanılmış hak sağlamayacağı gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Dairemizin 02.02.2017 tarihli ve 2015/2058 Esas, 2017/1162 Karar sayılı ilâmında “ Sanığın internet cafedeyken müştekiden suça konu cep telefonunu iade etmek üzere almasına rağmen iade etmeyerek uzaklaşması biçimindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış...” şeklinde yer ... eleştiri ile mahkûmiyet hükmünün onandığı ve sanığın eylemine ilişkin suç vasfının belirlenmesindeki yanılgının sonraki

değerlendirmelerde kazanılmış hak sağlamayacağı da dikkate alınarak eylemin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesi gereğince uzlaşma kapsamında olmadığı gözetilerek itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR