Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10718 K.2023/1261

... Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2010 tarihli ve 2008/2434 Soruşturma, 2010/697 Esas, 2010/415 İddianame numaralı iddianamesiyle hükümlü hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2011 tarihli ve 2010/252 Esas, 2011/1082 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun 151/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararın hükümlü tarafından temyiz edilmesi neticesinde Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 30.04.2014 tarihli, 2013/23058 Esas, 2014/11496 Karar sayılı kararıyla verilen cezanın kesin olması nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verilerek kesinleştiği belirlenmiştir.

... Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/1.maddesi uyarınca, 27.12.2022 tarihli ve 2022/12016 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 5 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165542 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/165542 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“1-5237 sayılı Kanun'un 142. maddesine 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen 4. fıkrasında yer alan “Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmaz.” şeklindeki düzenlemeye nazaran, her ne kadar Mahkemece sanığın müştekiye ait evden hırsızlık yapmak amacıyla kapı kilidini kırdığından bahisle mala zarar verme suçundan mahkumiyetine hükmedilmiş ise de,

sanığın mala zarar verme suçunu 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 5560 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önce 13/07/2006 tarihinde işlediği, bu tarih itibariyle mala zarar verme suçunun şikayete tabi olduğunun ve müştekinin 19/10/2010 tarihli oturumda sanık hakkında şikayetçi olmadığını bildirdiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 73/6. maddesi uyarınca sanıktan şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/1. maddesinde yer alan "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve 07/06/2006 tarihinde kesinleşen ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/02/2006 tarihli ve 2005/1305 esas, 2006/141 sayılı kararının tekerrüre esas teşkil ettiği gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmamasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesine 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 6. maddesiyle eklenen 4. fıkra uyarınca “hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmaz” ise de; mağdurun evinin kapı kilidini hırsızlık amacıyla kıran hükümlünün mala zarar verme suçunu 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 5560 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önce işlediği,

bu tarih itibarıyla mala zarar verme suçunun şikayete tabi olduğu ve mağdurun 19.10.2010 tarihli duruşmada hükümlü hakkında şikayetçi olmadığını bildirdiği ve hükümlünün de konut dokunulmazlığının ihlali suçu için bozma sonrası devam eden yargılamadaki 13.11.2014 tarihli oturumda hakkındaki şikâyetten vazgeçmeyi kabul ettiğini beyan ettiği belirlenmiştir.

3. 5237 sayılı Kanun’un 73/4-6. maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının (1) numaralı kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2011 tarihli ve 2010/252 Esas, 2011/1082 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, hükümlü hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun’un 73/8. maddesi delâletiyle 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği DÜŞMESİNE, (1) numaralı kanun yararına bozma isteminin kabulü neticesinde verilen kararı gereği (2) numaralı kanun yararına bozma istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,