Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1092 K.2024/12030

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi 26.04.2016 tarihli hükümde sanık hakkında tekerrür hükmü uygulanmadığı ve kararın sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sonrası kurulan hükümde CMUK'nın 326/son maddesinde belirtilen kazanılmış hak gözetilmeden sanık hakkında "Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas oluşturan Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/194 E.- 2015/81 K. sayılı 07.05.2015 kesinleşme tarihli sabıkası bulunduğundan sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, (Ancak sanığın bu konuda kazanılmış hakkı bulunduğundan sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uygulanmaksızın infazına)" şeklinde hüküm kurularak infazda tereddüte neden olunması,