Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/10984 K.2025/400

I- Sanık, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin, mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde, Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.05.2022 tarihli ve 2021/1772 Esas, 2022/977 Karar sayılı kararının sanık, suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Dosya kapsamından, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 23.12.2015 tarihli ve 2015/134 Esas, 2015/1471 Karar sayılı karar ile kesin adlî para cezasına hükmolunduğu, bu karara karşı sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yapılan itirazın 12.04.2016 tarihli ek karar ile reddedildiği, bu ek kararın sanığa 15.04.2016 tarihinde, suça sürüklenen çocuk müdafiine ise 28.04.2016 tarihinde tebliğ edildiği ancak bu ek kararın temyiz edilmediği, bozma sonrası yapılan yargılamada, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan yeniden hüküm kurulduğu,

bozma sonrası mala zarar verme suçundan kurulan bu ikinci mahkûmiyet kararlarının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla; hukuken varlık kazanmayan ve infazı kabil olmayan bu kararların temyiz davasına konu edilmesinin de mümkün olmaması karşısında, sanığın, suça sürüklenen çocuğun ve müdafiinin konusu bulunmayan temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMK’nın 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin, hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: