Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1099 K.2024/16539

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı ve sanık müdafiinin temyiz isteminin, sadece hakkında açılan davanın reddine karar verilen sanık lehine vekâlet ücreti verilmemesi yönünden hükmü temyiz ettiği, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Bozmadan sonra yapılan yargılama sırasında, sanık hakkında aynı olay nedeniyle daha önce dava açıldığı ve Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/676 Esas, 2021/750 Karar sayılı ilâmıyla hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verildiği, temyize konu davanın ise ikinci kez açılan dava olduğu belirlenerek, 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesi uyarınca davanın reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/4. maddesinde "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir." şeklinde düzenleme bulunması, sanık hakkında temyize konu dosyada davanın reddi kararı verilmesi ve sanık hakkında aynı eylem nedeniyle yukarıda anılan diğer dava dosyasında mahkûmiyet kararı verilmiş olması hususları bir arada nazara alındığında, Tebliğname'deki sanık lehine maktû vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.