Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11153 K.2024/21142

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 16.04.2019 tarihli ve 2018/13261 Esas, 2019/6602 Karar sayılı bozma kararından önce verilen ve sadece sanık ve müdafii tarafından temyiz olunan 08.04.2015 tarihli ve 2013/602 Esas, 2015/384 Karar sayılı kararda, sanığın eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden tek eylem bölünerek 141/1. maddesi gereğince 1 yıl hapis ve 142/2-d maddesi gereğince 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesi uyarınca verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilerek 4 yıl hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,