Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11759 K.2025/11746

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I)Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre kararda bir isabetsizlik görülmediğinden hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II)Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizce de benimsenen ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.01.2014 tarih ve 2013/2-686 Esas 2014/19 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, hırsızlık suçunun konusunun çalınmak istenen eşyanın kendisinin oluşturması durumunda eşyaya verilen zarardan dolayı ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilemeyeceği ve suça konu motosikletin çalındığı yerin kapısındaki asma kilit üzerinde de olay yeri inceleme raporuna göre herhangi bir zorlama izinin bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın mala zarar verme suçundan beraati gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,