Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11805 K.2023/7121

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.03.2023 tarihli ve 2023/6329 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " Dosya kapsamına göre, gerekçeli kararda müştekiler ... ... ve ...'ın evlerinden bir şey almadan sanığın kaçtığının kabul edildiği, eylemin bu haliyle teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında, tayin olunan cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE-KARAR

Dairemizin 19.06.2014 tarihli ve 2014/22936 Esas, 2014/17520 Karar sayılı ilâmı ile, sanık ... hakkında Yerel Mahkemece verilen 08.01.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına karar verilmiş olması nedeniyle, öncelikle bu kararın kaldırılmasına yönelik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesine göre itiraz yasa yoluna başvurulup başvurulmayacağı hususunun değerlendirilmesinin mümkün görüldüğü belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yokluğunda verilen kararın 10.09.2013 tarihinde bizzat tebliğ edildiği, sanığın 12.12.2013 tarihli dilekçesinde hakkında kurulan hükümleri temyiz ettiğini belirttiği, 07.01.2014 tarihli dilekçesinde ise, yapılan tebliğ işleminin usûle aykırı olduğundan bahisle eski hâle getirme mahiyetinde ifadeler kullandığı, Mahkemece 08.01.2014 tarihli ek kararında 07.01.2014 tarihli dilekçede bahse konu yapılan içeriğe de atıf yaparak eski hale getirme mahiyetindeki dilekçe konusunda karar verme yetkisinin Yargıtay'a ait olduğu hususu gözardı edilerek temyiz talebinin reddine karar verildiği,

verilen bu ek karar hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olmakla birlikte.

08.01.2014 tarihli ek kararın 21.01.2014 tarihinde ceza infaz kurumunda yapılan tebliğ işleminde kararın içeriği okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunmasına rağmen cezaevi idaresince kararın bir suretini okumak/almak suretiyle tebliğ edildiği, bu şekilde yapılan tebliğin 5271 sayılı Kanun'un 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmayıp geçersiz olduğu dolayısıyla, sanık hakkında verilen hükümlerin kesinleşmediği belirlenmekle;