Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/11997 K.2024/4274

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 62, 53, 58. maddelerinden sanığın 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiği, sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin kararından TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılarak sanığın TCK’nın 142/2-h, 62, 53, 58. maddelerinden 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin “her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmaksızın sanığın cezalandırıldığına, beraat etmesi gerektiğine, uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerektiğine” ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa atanan zorunlu müdafii bulunmaksızın savunması alınmak suretiyle aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,