Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12030 K.2024/4276

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 35, 62, 53, 58. maddelerinden sanığın 6 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiği, sanığın istinaf talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesince llk derece mahkemesinin kararından TCK'nın 35. maddesinin uygulanmasına ilişkin indirim oranının 1/2 olarak belirlenmesine karar verilerek sanığın TCK’nın 142/2-h, 143, 35, 62, 53, 58. maddelerinden 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedildiği anlaşılmakla, hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin “haksız ve mesnetsiz olarak, eksik inceleme ve araştırma sonucunda karar verildiğine, beraat etmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, şikâyetten vazgeçme sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiğine” ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,