Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12045 K.2023/3872

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların birlikte suç işleme iradesi ile olay günü gündüz vakti şikâyetçiye ait ikâmetin kapısını zorlayarak açıp içeri girdikleri ve şikâyetçiye ait 6.000,00 TL değerindeki ziynet eşyasını çaldıklarına ilişkin açılan kamu davasına göre, sanıkların eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1 ve 119/1-c maddesinde tanımlanan hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarının gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, hakkında beraat kararı verilen sanıklardan ...'nın sorgusunun yapıldığı 05.04.2011 tarihinden,

hükmün verildiği tarihe kadar dolduğu ve bu süre içerisinde zamanaşımını kesen başka bir işlem de yapılmamış olduğundan gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanıklar hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken kovuşturmaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,