Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13263 K.2024/1874

07.01.2014 tarihinde ceza infaz kurumunda yapılan tebliğ işleminde gerekçeli kararın içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunmasına rağmen cezaevi idaresince kararın bir suretinin okumak/almak suretiyle tebliğ edildiği, bu şekilde yapılan tebliğin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/3. maddesinde öngörülen usûle uygun olmayıp geçersiz olduğu, bu nedenle sanığın temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükümleri, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın 20.05.2019 ve 23.02.2023 tarihli dilekçelerindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Kanun'un 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle 20.05.2019 tarihli dilekçesi üzerine Gaziosmanpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin verdiği 30.05.2019 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 152/1-a ve 265/1. maddelerinde tanıımlanan hırsızlık, kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 30.12.2013 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,