Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1356 K.2025/10612

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/4.ve 62. maddesi gereğince 10 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 62. maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedildiği ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından artırılması sebebiyle hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin reddine dair 01.07.2021 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanığın temyiz isteminin,'' hakkında verilmiş olan hükümleri temyiz ettiğine'' ve sanık müdafiinin temyiz isteminin ise, sanık hakkında "etkin pişmanlık hükümlerini uygulanmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alına Bayramiç Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2013 tarihli ve 2013/132 Esas, 2013/132 Karar sayılı, 06.01.2014 tarihinde kesinleşen ilâmında üç ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların düzeltilmesi mümkün olduğundan, aynı Kanun'un 303.

Maddesi uyarınca sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan hüküm fıkralarının çıkartılarak, yerine "sanığın adlî sicil kaydına esas alınan Bayramiç Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2023 tarihli ve 2013/132 Esas, 2013/132 Karar sayılı ilâmında 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesindeki konut dokunulmazlığının ihlâli suçu nedeniyle hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınarak,