Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14192 K.2023/10078

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, 09.11.2020 tarihli dilekçesindeki anlatımlarından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek ve sanığın eski hâle getirme ve temyiz dilekçeleri ile ilgili taleplerinin kabulüne dair 17.03.2023 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu kabul edilerek ve sanığın yokluğunda verilen hükmün,

sanığın son bildirdiği adrese doğrudan MERNİS şerhi ile tebliğe çıkardığı ve Tebligat Kanunu 21/2. maddesine göre yapılan bu tebliğ işleminin usûlsüz olduğu belirlenerek eski hale getirme talebinin kabulü ile sanığın ilk kez 09.11.2020 tarihli temyiz ve eski hâle getirme dilekçesi ile kararı öğrenme üzerine süresinde temyiz ettiği tespit edilerek yapılan incelemede;