Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14230 K.2023/3929

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2010 tarihli ve 2010/20683 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında temyiz dışı sanıklar Ü.M. ve M.Ç. ile birlikte şikâyetçinin evine kapısına zarar vermek suretiyle girmesi şeklindeki eylemi nedeniyle konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 119/1-c, 151/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2010 tarihli ve 2010/314 Esas, 2010/670 Karar sayılı kararıyla sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından sırasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1-4, 151/1 ve 53. maddeleri gereğince 1 yıl ve 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve her iki hüküm yönünden hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Yerel Mahkeme kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Ceza Dairesinin 26.05.2015 tarihli ve 2015/1217 Esas, 2015/1269 Karar sayılı kararıyla mala zarar verme suçu yönünden 5273 sayılı Kanun'un 168/2., konut dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden ise aynı Kanun'un 116 ve 119/1-c maddelerinin uygulanması gerektiği gerekçeleriyle bozma kararı verilmiştir.

4. Bozma kararı sonrası Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2015 tarihli ve 2015/644 Esas, 2015/860 Karar sayılı kararıyla sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından sırasıyla 5237 sayılı Kanun'un 116/1-4, 119/1-c, 1412 sayılı Kanun'un 326/son, aynı Kanun'un 151/1, 168/2, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince 6.000,00 TL ve 1000,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Yerel Mahkeme kararının sanık ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 20.06.2017 tarihli ve 2016/11093 Esas, 2018/9054 Karar sayılı kararıyla konut dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesi yerine aynı Kanun'un 116/1-4. maddesinin uygulanması, mala zarar verme suçu bakımından seçimlik cezada hapis cezası tercih edildikten sonra hükmolunan cezanın adli para cezasına çevrilmesi,

bozma kararı öncesinde 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmamasına karşın, bozma sonrası sanığın ikrarı olmamasına rağmen suçu ikrar ettiği belirtilmek suretiyle aynı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinden sonra uygulanması gerekirken önce uygulanması, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi gereğince ihtarının yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının tartışılmaması sebepleriyle bozma kararı verilmiştir.

6. Bozma kararı sonrası Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.06.2019 tarihli ve 2018/759 Esas, 2019/577 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilip, bu karar 04.07.2019 tarihinde kesinleşmiş, sanığın denetim süresi içinde 24.08.2020 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suç sebebiyle ihbar üzerine açıklanması geri bırakılan hüküm Ankara 54. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2022 tarihli ve 2021/606 Esas, 2022/12 Karar sayılı kararıyla açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii 12.01.2022 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, gerekçesiz şekilde ve soyut iddialara dayanarak mahkûmiyet kararı verildiğini, bu sebeple kararın bozulması gerektiğini talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi olan 07.05.2010’da gündüz vakti sayılan saat 16.30 sıralarında sanığın temyiz dışı sanıklar Ü.M. ve B.Ç.'nin birlikte şikâyetçilerin evine girip, toplam 606,00 Türk Lirası tutarında altını ve 1.000,00 Türk Lirası parayı aldıkları sırada eve gelen şikâyetçilerin sanığı ve temyiz dışı sanıkları görüp, olayı polise ihbar etmeleri üzerine sanığın yakalandığı ve sanığı yakalayan polis memuru V.A.'nın da olayı doğruladığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. 2. Sanık aşamalarda suçu inkâr etmiştir. 07.05.2010 tarihli Takdiri Kıymet Tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafii her ne kadar gerekçesiz şekilde ve soyut iddialara dayanarak mahkûmiyet kararı verildiğini, bu sebeple kararın bozulması gerektiğini iddia etmiş ise de, sanığın şikâyetçiler tarafından evin içinde görüldüğü ve net olarak teşhis edildiği ve yine sanığı yakalayan polis memuru V.A.'nın da beyanı dikkate alındığında sanığın atılı suçları işlediği sabit görülmüştür. Ayrıca yerel mahkeme gerekçesini de somut delillere dayanarak kurmuştur. Bu sebeplerle sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR