Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14604 K.2025/17474

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın olayı nasıl gerçekleştirdiğine ilişkin ayrıntılı beyanlarına göre samimi ikrarda bulunduğuna ve pişman olduğuna, kamera kaydına göre sanığın suçu işlediğini gösteren somut bir veri olmadığına, zararın büyük bir kısmının iade edildiğine, suça faili iten nedenler, müşteki zararının az olması,

sanığın pişmanlık göstermesi nedeniyle temel ceza belirlenmesi ve bireyselleştirilmesinde alt sınır olan 5 yıldan 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasının ve sanık yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin uygulanmamasının hak ve nesafet kurullarına aykırı olduğuna, takdiri hafifletici sebeplerin uygulanmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;