Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1540 K.2023/2257

Sanığın yokluğunda açıklanan kararın, sanığın duruşmada bildirdiği aynı zamanda MERNİS adresi de olan bilinen en son adresine, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre 19.12.2016 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin 12.08.2020 tarihli dilekçesi ile kararın sanığın yokluğunda verildiğini, kararın sanığa ulaşmadığını, tebligatın usulsüz olduğunu, infazın durdurulması ve temyiz hakkının verilmesini istediğini bildirerek kararı temyiz ettiği, dilekçe içeriğinde eski hale getirme talebinin bulunmadığı, mahkemesince yapılan inceleme neticesinde, 12.08.2020 tarihli ek karar ile,

19.12.2016 tarihinde yapılan tebligatın, doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince MERNİS adresine çıkarıldığı ve muhtara teslim edildiği, yapılan tebligatın bu nedenle usulsüz olduğunun kabulü ile infazın durdurulmasına ve dosyanın incelenmek üzere Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan CMUK'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, CMUK'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Körfez Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.05.2011 tarihli ve 2011/1720 Soruşturma numaralı iddianamesi ile sanığın olay günü saat 13.00 sıralarında, temyiz dışı sanıklar ..., ... ve ... ile birlikte; şikâyetçi ...'nin yol kenarına park ettiği aracının camını kırarak, içerisinde para ve kartvizit bulunan çanta ile montunu çalmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.02.2013 tarihli ve 2011/244 Esas, 2013/54 Karar sayılı kararı ile sanığın şikâyetçiye yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyizleri üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 23.12.2014 tarihli ve 2014/12183 Esas, 2014/36682 Karar sayılı kararı ile eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğundan bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Körfez 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.12.2016 tarihli ve 2015/78 Esas, 2016/691 Karar sayılı kararı ile sanığın şikâyetçi ...'ye yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın suçsuz olduğuna, hakkında beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; tanık beyanı ve teşhis tutanağı birlikte değerlendirilerek; sanığın, temyiz dışı sanıklar ..., ... ve ... ile birlikte, ... plakalı araçla dolaştıkları esnada şikâyetçiye ait ... plakalı aracın yanına park ettikleri, sanık ...'ın araçtan indiği, şikâyetçiye ait aracın camını kırarak araç içerisinde bulunan çanta ve montu çaldığı, diğer sanıkların araç içerisinde etrafı gözetlediği ve daha sonra olay yerinden ayrıldıklarının kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiş, 06.05.2011 tarihli teşhis tutanağına göre; tanık Ü.D., sanık ...'ı aracın camını kırarak hırsızlık yapan şahıs olarak teşhis etmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR