Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15547 K.2025/19180

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin; beraatini talep ettiğine, delillerin yeterince toplanmadığına, kararın eksik inceleme neticesinde verildiğine, kamera kayıtlarından açık ve net olduğu üzere atılı suçu işlediğine dair hiçbir bulgudan eser olmadığına ve hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinin usûl, yasa ve hakkaniyete aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 145. maddesi uyarınca tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 43. maddesi ile 1/3 oranında artırım yapılırken 2 yıl 16 ay yerine 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi, sonraki uygulamanın doğru olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.