Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15560 K.2025/19175

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; müştekinin eylemi gerçekleştiren şahısları görmediğini beyan ederek sanığı mahkeme huzurunda teşhis edemediğine, sanığın mahkûmiyetini gerektirir şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına, sanığın eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin iddianın ispatlanamadığına, ''şüpheden sanık yararlanır'' ilkesi gereğince beraatine karar verilmesi gerektiğine, sanığın bahsi geçen montu başkasından aldığını söylemesine rağmen bu hususun araştırılmadığına,

ismi verilen şahısların dinlenmediğine ve müştekinin 06.08.2020 tarihli celsede şikâyetçi olmadığını, telefonunu geri aldığını ve maddi zararı olmadığını beyan ettiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın adlî sicil kaydında yer alan 12.03.2019 kesinleşme tarihli Küçükçekmece 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/453 Esas, 2019/9 Karar sayılı ilâmından dolayı mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, anılan ilamın 01.03.2018 kesinleşme tarihli Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/242 Esas, 2017/292 Karar sayılı ilâmını tekerrüre esas almasından dolayı sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.