Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16615 K.2023/3729

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2007 tarihli ve 2007/320 Esas No.lu iddianamesiyle sanık hakkında şikâyetçinin park halinde ve üzerinde kontak anahtarı bulunan 64 KU 429 plakalı aracını alması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 146 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2008 tarihli ve 2007/213 Esas, 2008/240 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilmiş, bu karar 31.10.2008'te kesinleşmiş, sanığın denetim süresi içinde 23.08.2013 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suç sebebiyle ihbar üzerine açıklanması geri bırakılan hüküm Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2015 tarihli ve 2014/692 Esas, 2015/86 Karar sayılı kararıyla açıklanmıştır.

3. Uşak 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli ve 2014/692 Esas, 2015/86 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.05.2022 tarihli ve 2021/4091 Esas, 2022/10672 Karar sayılı kararıyla sanığın duruşmadan bağışık tutulma talebi bulunmaksızın karar verilmesi sebebiyle 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırılıktan dolayı bozma kararı verilmiştir.

4. Bozma sonrası yerel mahkemece bozma kararına uyulmak suretiyle 28.12.2022 tarihli ve 2022/846 Esas, 2022/1869 Karar sayılı karar ile, sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e ve 62/1. maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın 5271 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereği 8 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine, sanık hakkında aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. O yer Cumhuriyet savcısı 30.12.2022 tarihli temyiz dilekçesinde özetle, sanığın kontak anahtarı üzerinde olan aracı alması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde belirtilen ve uzlaştırmaya tabi olan suçu oluşturmasına karşın, mahkemece aynı Kanun'un 142/1-e maddesinden hüküm kurulduğunu, bu sebeple kararı temyiz etmek istediğini bildirmiştir. 2. Sanık 29.12.2022 tarihli temyiz dilekçesinden özetle, kararın hukuka aykırı olarak verildiğini ve lehe hükümlerin uygulanmadığını, bu sebeplerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi olan 15.10.2006’da gündüz vakti sayılan saat 15.00 sıralarında sanığın Uşak merkezde oturan ve daha önceden tanıdığı şikâyetçiden kendisini Eşme ilçesi Köseler köyüne götürmesini istediği, şikâyetçinin de sanığa beklemesini söylediği, bu sırada sanığın şikâyetçinin üzerinde kontak anahtarı olan aracını aldığı ve suça konu aracın jandarma ekiplerinin araştırması sonucu aynı gece saat 02.00’de Gümüşkol köy yolu ayrımında terk edilmiş halde bulunduğunun tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda aracı ihtiyacı olduğu için aldığını, yakıtı bitince de terk ettiğini savunmuştur. 16.10.2006 tarihli Olay Yeri, Görgü ve Tespit Tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanığın şikâyetçinin üzerinde kontak anahtarı bırakılmış aracını alması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesinde tanımlanan ve 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaşma kapsamına alınan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması sebebiyle hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR