Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16633 K.2023/3696

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Genç Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2011 tarihli ve 2011/131 Esas No.lu iddianamesi ile sanık hakkında; tekerlekli sandalye kullanan, malını koruyamayacak şikâyetçinin cebinden zorla para çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-a ve 53/1. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Genç Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2012 tarihli ve 2011/62 Esas, 2012/17 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-a ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Yukarıda anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 08.05.2013 tarihli ve 2013/7833 Esas, 2013/12001 Karar sayılı kararı ile 'şikâyetçinin, sanığın kendisinden zorla para aldığını beyan etmesi üzerine sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 148. maddesinde yer alan yağma suçu kapsamında değerlendirilebileceğinden görevsizlik kararı verilerek ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerektiği' gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Sanık hakkında, Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2014/25 Esas, 2016/45 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a, 168/1-4, 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 50/1-a, 52. maddeleri gereğince 6.000,00 TL adli para cezasına çevirilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 30.09.2020 tarihli ve 2020/11135 Esas, 2020/9643 Karar sayılı kararı ile 'şikâyetçinin beyanında tekerlekli sandalye kullandığını ve sanığın cebinde bulunan parayı kendisinin haberi olmadan çaldığını beyan ettiğinden sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b ve son maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu' gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli, 2020/309 Esas, 2021/213 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b, 168/1-4, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hak gözetilerek 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

7.Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 27.10.2022 tarihli ve 2022/8915 Esas, 2022/17761 Karar sayılı kararında özetle ' sanık hakkında tayin olunan 1 yıl 3 ay hapis cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 6000,00 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 6000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve şikâyetçinin zararının ne zaman giderildiği tespit edilmeden 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğu' gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

8.Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2023 tarihli ve 2022/530 Esas, 2023/125 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-b, 168/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunlukları uygulanmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi gereğince cezanın infazının 6.000,00 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, dosya kapsamında sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin delil olmadığı, kurulan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümleri uygulanırken indirimlerin en üst hadden uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın gündüz 14:30 sıralarında şikâyetçinin evine gittiği, şikâyetçinin eşofmanının üzerinde gördüğü parayı yürüme engelli sanığın cebinden habersiz şekilde çekip almak suretiyle çaldığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. 2.Sanık savunmasında üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin "yargılama sürecindeki tavır ve davranışları itibariyle yeniden suç işlemeyeceğine dair kanaat edinilmemesi" nedeni ile uygulanmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi uygulanırken belirlenen indirim oranının yasaya uygun olduğu anlaşıldığından bu yönleri ile kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde eylemin beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olan kimseye karşı işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 142/2-son maddesine göre artırım yapılması gerekirken yazılı şekilde eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR