Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16938 K.2024/2856

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 21.07.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre, Mahkemenin 05.08.2022 tarihli, 2015/586 Esas, 2016/126 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine MERNİS şerhi yazılmaksızın tebliğ yapılması gerektiği gözetilmeden, sanığın doğrudan ifade adresi ile aynı olan MERNİS adresinde sanığın babası imzasına 22.03.2016 tarihinde yapılan karar tebliği işleminin usulüne uygun olmadığı anlaşılmış ise de, dosya kapsamından, kararın kesinleştirilip infaz işlemlerine geçildiği, Mahkemenin dosya numarası ve ceza bilgileri bulunan çağrı kağıdının, ikamet adresinde sanığa 03.05.2016 tarihinde tebliğ edildiği,

müddetnamenin sanığa 04.05.2016 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın aynı tarihte hırsızlık suçundan verilen hüküm nedeniyle cezaevine girdiği ve hükmün 31.10.2016 tarihinde infaz edildiği hususları birarada nazara alındığında; sanığın 21.07.2022 tarihli dilekçesiyle temyiz ve eski hâle getirme isteminde bulunmuş ise de, en geç 04.05.2016 tarihi itibarıyla öğrendiği kararı, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 21.07.2022 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hâle getirme isteminin,