Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19170 K.2023/4564

...

MAHKEMESİ

Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

2015/267 E., 2016/462 K. ...

SUÇ

Mala zarar verme HÜKÜM : Mahkûmiyet ... TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Ceyhan 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2016 tarihli ve 2015/267 Esas, 2016/462 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ...'un, mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 152/1.g, 31/3, 62, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 5.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 06.07.2022 tarihli ve 2021/15080 Esas, 2022/10806 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebi yönünden yapılan inceleme ile zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle davanın düşürülmesine, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi yönünden ise "...Kararın, 25.04.2016 tarihinde o yer Cumhuriyet savcısının yokluğunda verildiği, mahkeme kararında kararın yazım tarihinin; dosya içerisinde de tebliğ evrakının bulunmadığı,

gerekçeli kararın onaylandığı tarihin 03.05.2016, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz tarihinin ise 17.05.2016 olduğu, temyiz isteminin süresinden sonra yapıldığı anlaşılmakla; o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usul Kanunu'nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak reddine" karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.09.2022 tarihli ve 15-2016/261553 sayılı itirazname ile;“...Ceyhan 4. Asliye Ceza Mahkemesince 25.04.2016 tarihinde tefhim edilen hükme karşı, o yer Cumhuriyet savcısı tarafından tefhim tarihinden itibaren bir aylık süre içinde 17.05.2016 tarihinde temyiz başvurusunda bulunulduğu... temyiz talebinin süresinde olduğu” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu,

itirazı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/7908 Esas, 2022/13192 Karar sayılı kararı ile itirazın reddine ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308/2. maddesi uyarınca itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verildiği ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 18.01.2023 tarihli ve 2022/6-478 Esas, 2023/4 Karar sayılı kararı ile itirazın kabûlüne, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 06.07.2022 tarihli ve 2021/15080 Esas,

2022/10806 Karar sayılı Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin reddine ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi uyarınca yaptığı inceleme sonucunda verdiği mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının düşmesine ilişkin kararlarının kaldırılmasına ve dosyanın 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin.

28.06.2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüge giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun, 25.01.2023 tarihli ve 2023/1 sayılı kararı uyarınca vermiş olduğu görevsizlik kararı gereğince dairemize gönderildiği tespit edilmekle yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun; rehber öğretmeni olarak görev yapan mağdurun aracını çizmesi şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 152/1-g ve 31/3. maddelerinde belirtilen mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 ay zamanaşımının 25.04.2016 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu anlaşıldığndan,