Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19333 K.2026/1189

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında katılan ...'a yönelik mala zarar verme ve katılan ...'ya yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından cezaların miktarı itibariyle temyiz kabiliyeti bulunmadığından Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin bu suçlara ilişkin temyiz talebinin reddine 17.05.2022 tarihinde karar verildiği red kararının sanık müdafiine 25.05.2022 tarihinde tebliğ edildiği ve sanık ... müdafiinin red kararına ilişkin yeniden temyizinin bulunmadığı temyiz incelemesinin sanığın katılan ...'e yönelik hırsızlık suçuna ilişkin yapılması gerektiği anlaşılmakla;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyizinin, kararın hukuka aykırı olduğuna, delillerin yeterli olmadığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;