Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19725 K.2024/8488

Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 62 ve 51. maddeleri uyarınca erteli 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yokluğunda verilen kararın, kovuşturma aşamasında alınan savunmasında "... Mahallesi ... Sokak No:1 D:1 ..." adresinde oturduğunu bildirdiği son adresinden farklı olarak MERNİS adresi olan "... Mahallesi ...

Sokak No:12 iç kapı No: Z-1 ..." adresine tebliğ edildiği ve kararın 10.09.2013 tarihinde kesinleştirildiği, sanık hakkında 27.05.2016 tarihli ek karar ile denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle cezanın aynen infazına karar verildiği, bu kararın sanığa tebliği üzerine, sanığın 29.05.2016 tarihli dilekçe ile ek karara itiraz ederek, dilekçe içeriğinden, kararın yüzüne okunmadığı, gıyabında kesinleştiğini belirttiği, bu itirazın Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.08.2016 tarihli, 2016/1206 D.

İş nolu kararıyla reddedildiği, devamında; sanığın 04.10.2021 tarihinde verdiği dilekçede, savunma hakkının kısıtlandığını, kararın yokluğunda verildiğini ve istinaf edilmediğini belirterek uzlaşma talebinde bulunduğu, 24.08.2022 ve 26.01.2023 tarihli dilekçelerinde ise, kararın kendisine tebliğ edilmediği, itiraz hakkının verilmediği hususlarının belirtildiği, Mahkemece 13.02.2023 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verildiği, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde;

sanığın aşamalarda sunduğu dilekçelerindeki anlatımından temyiz talebi ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 13.02.2023 tarihli ek kararının kaldırılarak, yapılan karar tebliğinin usulsüz olması nedeniyle sanığın eski hâle getirme talebinin kabulü ile 27.05.2016 tarihli dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak kabul edilerek temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının, 04.07.2013 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,