Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19989 K.2025/10591

1. Sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin incelemesinde;

Zonguldak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/821 Esas, 2023/94 Karar sayılı kararının sanık ... müdafiinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık müdafiinin 22.01.2023 tarihinde tebliğ edilen hükümleri, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 02.02.2023 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2. Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelemesinde;

Zonguldak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.01.2023 tarihli ve 2022/821 Esas, 2023/94 Karar sayılı kararının O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanıklar hakkında, Mahkemece hırsızlık suçundan kurulan 26.01.2016 tarihli ve 2014/515 Esas, 2016/14 Karar sayılı mahkûmiyet hükümlerine ilişkin olarak yapılan temyiz incelemesi üzerine, hırsızlık suçundan kurulan hükmün Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2021/12746 Esas, 2022/10401 Karar sayılı ilâmıyla onanarak kesinleştiği anlaşılmakla; anılan hükümlerin onanması üzerine Mahkemenin dosyayı yeniden esasa kaydederek sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurduğu 12.01.2023 tarihli mahkûmiyet hükümlerinin hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan hükümlerin temyiz incelemesine konu edilmesi mümkün olmadığından, Tebliğname'ye uygun olarak dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

3. Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık ...'in bozma sonrası 30.09.2022 tarihinde talimatla alınan savunmasında, ek savunma için duruşma gününe kadar süre talep ettiğinin, ek savunmasını duruşma sırasında asıl mahkemesinde yapacağını belirttiğinin anlaşılması karşısında; sanığın 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine göre usûlünce ek savunması alınmadan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,