Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20274 K.2023/4198

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kilis Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2014 tarihli ve 2014/2022 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında katılana ait kredi kartlarını alarak, Axess kredi kartından 1.000,00 TL, Yapı Kredi World kredi kartından 250,00 TL çekilmiş olmasından bahisle hırsızlık ve başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1, 141/1, 53/1. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kilis

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.09.2015 tarihli ve 2014/813 Esas, 2015/743 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 245/1, 43/1. maddeleri uyarınca sırasıyla "2 yıl hapis, 3 yıl 9 ay hapis ve 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, her iki hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; hırsızlık yapmadığına, hırsızlık suçunun nitelikli halinin oluşmadığına, değer azlığı indiriminin uygulanması gerektiğine ve re'sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY

ve OLGULAR 1.Sanığın, katılanın yanında çalıştığı, katılanın sanığın hırsızlık yaptığından şüphelenip kredi kartlarını kontrol ettiğinde yerinde olmadığını fark ettiği, bunun üzerine yapılan araştırmada kartlarından para çekilmiş olduğunun tespit edildiği, sonrasında sanığın işten ayrıldığı ve katılanın sanığa ulaşamadığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. 2.Sanık üzerine atılı suçlamayı inkâr ettiği tespit edilmiştir.

3.Akbank'ın 09.06.2014 tarihli, Yapı Kredi'nin 12.06.2014 tarihli yazıları, 27.10.2014 tarihli bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1.Hırsızlık konusunun değeri az kabul edilemeyecek miktarda olduğu gibi, katılanın rızasının olduğuna dair kabulün de hayatın olağan akışına aykırı olduğu, katılanın kartlarının lojmanda çalındığını beyan ettiği ve yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. 2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/1. maddesindeki düzenlemeye göre önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanabileceği, somut olayda mahkemece tekerrüre esas alınan İzmir

16. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29.05.2012 tarih, 2012/697 Esas, 2012/1353 Karar sayılı ilâmın suç tarihinden sonra, 20.12.2018 tarihinde kesinleştiği, bu nedenle bu ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınabilecek mahkûmiyetleri içinde en ağırı olan Van

2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2009/501 Esas, 2010/375 Karar sayılı ilamına konu olan 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesi gereği hükmedilen 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.09.2015 tarihli ve 2014/813 Esas, 2015/743 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmı çıkartılarak, yerine ''Van

2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2009/501 Esas, 2010/375 Karar sayılı ilamına konu olan 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesi gereği hükmedilen 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin ilâmının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, İzmir