Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20822 K.2025/1138

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Karar ve tebliğ tarihinde Bafra T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın yokluğunda verilen kararın, sanık yerine vasisine tebliğe çıkarılarak usulüne uygun olmadan tebliğ edilmesi nedeniyle 16.12.2014 tarihli tebligat işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 03.03.2015 tarihli ek karar kaldırılarak sanığın öğrenme üzerine hükümleri süresinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede.

Sanığın, şikâyetçi ...'na ait iş yerine giderek ona hakaret edip darp etmesi ve iş yerinde bulunan masa sandalyeyi kırması, diğer şikâyetçileri de darp etmesi şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 151/1, 86/2,125/1-4 maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/4 maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının 12.11.2014 olan mahkûmiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,