Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21039 K.2024/4046

Başsavcılığının 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/59335 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 21/01/2014 tarihli ve 2013/2-686 esas, 2014/19 karar sayılı ilamında "Mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı tanışır mal olması halinde, ayrıca mala zarar verme suçundan da ceza verilmemesi gerekmektedir. ...sanığın, suça konu aracın kapısına zarar verip düzkontak yaparak çalması biçimindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçunun yanında, ayrıca mala zarar suçundan da hüküm kurulması isabetli değildir." şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda,

sanığın müştekilere ait evin açık vaziyette olan balkon kapısından içeri girip evde bulunan bir kısım eşyalarla birlikte müştekilere ait aracın anahtarını aldıktan sonra evden çıktığı ve akabinde park halinde olan aracı çalması üzerine,

araçla seyir halindeyken kolluk görevlilerince aracın durumundan şüphe duyulması nedeniyle yaşanan kovalamaca neticesinde, sanığın kullandığı araçla trafik kazası yapması neticesinde araca maddi zarar vermesi şeklinde gerçekleşen eylemden ötürü sanık hakkında ayrıca mala zarar verme suçundan hüküm kurulamayacağı, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan mala zarar verme eyleminin bir bütün olarak nitelikli hırsızlık suçu kapsamında kalacağı cihetle, aynı dosya kapsamında nitelikli hırsızlık suçundan sanığın ayrıca mahkumiyetine hükmedildiği dikkate alınarak,

sanık hakkında mala zarar verme suçundan beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE-KARAR Karar duruşmasında Ümraniye E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanık ...'ya 27.03.2008 tarihinde tefhim edilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi" nedeniyle yapılan tefhim işleminin usûlsüz olduğu ve bu nedenle kararın kesinleşmediği belirlenmekle;

kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Üsküdar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.03.2008 tarihli kararının sanığa usûlüne uygun olarak (sanığın cezaevinde olması halinde, cezaevindeki sanığa 5271 sayılı Kanun’un 263. maddesine göre tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilmesi ile kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup,