Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21573 K.2023/8882

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık cezaevinden hazır edilerek yüzüne karşı 01.04.2014 tarihli hükmün verildiği, sanığın ertesi gün 02.04.2014 de tahliye olduğu, ancak her ne kadar hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmemiş ise de, Uyap'tan yapılan kontrolde sanığın bu cezanın infazına 26.11.2020 tarihinde başladığı görülmekle, sanığın 20.03.2023 tarihinde İnfaz hakimliğine hitaben diğer dosyaları ile dosyasının birleştirilmesini veya kanun yararına bozma yolu gidilmesi talepli dilekçesinin,

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 20.03.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE, 12.12.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.