Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21770 K.2023/7322

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2022/8265 Esas, 2022/16524 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.07.2023 tarihli ve KD-2023/71261 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi uyarınca Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Ceza Genel Kurulu'nun, 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 291, 263, 295/2. maddeleri beraber değerlendirildiğinde Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik temyiz süresinin sanık açısından gerekçeli kararın sanık müdafiine tebliğ tarihinden değil, sanığa tebliğ tarihinden itibaren başlatılmasının gerekmesi nedeniyle Yüksek Daire kararına karşı sanık lehine aynı Kanun’un 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulmuştur.

II. GEREKÇE

15.06.1949 tarihli, 1948/4 Esas - 1949/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararında “tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstekar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar hakkında karar tahsisi yoluna gidilemeyeceği” şeklinde yer ... hüküm uyarınca içtihat değişikliklerinin kesinleşmiş kararlarda geriye yürümeyeceği ilkesi gereğince temyiz süresinin gerekçeli kararın sanık müdafine tebliğ tarihinden itibaren başladığı bu haliyle sanığın temyiz talebinin süresinden sonra olması nedeniyle, ayrıca 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinde belirtilen “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır.” hükmü uyarınca, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR