Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21849 K.2025/1001

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 06.09.2022 tarihli bozma ilamından önce Mahkemenin 01.06.2016 tarihli ilamıyla hükmedilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen kararda 5237 sayılı TCK'nın 141, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun'un TCK'nın 142/2-d, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca hükmolunan 4 yıl 2 ay hapis cezasının, 2 yıl 1 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmesi yerine sanığın sonuç olarak 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,