Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21903 K.2024/10844

Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2012 tarihli ve 2011/235 Esas, 2012/92 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın dosyaya sunmuş olduğu 20.03.2023 tarihli dilekçesiyle temyiz ve eski hâle getirme talebinde bulunduğu anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK’nın 42. maddesi uyarınca hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hâle getirme istemi hakkında karar verme yetkisi Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olduğundan bu konuda mahkemece verilen 27.03.2023 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği hâlde, karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesi uyarınca hükmün cezaevi veya tutukevi aracılığı ile verilecek dilekçe ile temyiz edilebileceğine ilişkin bir açıklık bulunmadığı,

hüküm tarihinde cezaevinde bulunan sanığa gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriği okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu hâlde, cezaevi idaresince düzenlenen 29.02.2012 tarihli tebligat belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın sanığa "okumak, almak" suretiyle ancak "anlatılmadan" tebliğ edildiği ve bu nedenle yapılan tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmakla birlikte, yapılan incelemede sanığın 16.03.2017 tarihli dilekçesi ile,

02.12.2016 gün ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı "Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu 253. maddesinde yapılan değişiklikten bahisle uzlaşma yasasından faydalanma talebinde bulunduğu ve bu talebin mahkemenin 22.03.2017 tarihli ek kararı ile reddedildiği,