Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22082 K.2025/3483

I- O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde

O yer Cumhuriyet savcısının yüzüne karşı 08.02.2022 tarihinde verilen kararı, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra 15.03.2022 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanığın temyiz istemlerinin incelenmesinde

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mahkemenin 26.02.2015 tarihli kararının, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 10.07.2019 tarihli 2017/19693 Esas 2019/9837 Karar sayılı ilâmıyla Öğretmenevi müdürünün 11.12.2014 tarihli duruşmada sanığın zararı giderdiğini beyan etmesi sebebiyle zararın giderildiği tarihin araştırılarak 5237 sayılı TCK.nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması için bozulduğu ve mahkemece bozma doğrultusunda sanığın dinlendiği celsede sanığın da söz konusu zararı karşıladığını ifade etmesine karşın, mahkemece zararın soruşturma aşamasında mı kovuşturma aşamasında mı giderildiği açıklığa kavuşturularak sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 168/1 veya 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin belirlenmesinde zorunluluk bulunması,