Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22164 K.2023/5609

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 29.06.2006 tarihli ilk mahkûmiyet hükmünün kesinleştiği 07.07.2006 tarihinde zamanaşımının durduğu, kanun yararına bozma tarihi olan 17.10.2012 tarihinde yeniden işlemeye başladığı; aynı zamanda sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kesinleştiği 14.06.2013 tarihinde zamanaşımının tekrar durduğu ve ihbara konu suçun işlendiği 12.10.2017 tarihinde yeniden işlemeye başladığı, bu nedenle zamanaşımı sürelerinin dolmadığı belirlenmiştir.

Dosya kapsamına ve anlatımlara göre sanık ...'in, temyiz dışı diğer sanıklar ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, katılana ait ahırdan suça konu hayvanları çaldıkları esnada 700 m mesafede gözcülük yaptığı ve hayvanları kendi kullanımındaki kamyon ile taşırken trafik kontrolü sebebiyle durdurulması sonucu olayın ortaya çıktığı, dolayısıyla sanığın suça doğrudan iştirak ettiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 37. maddesi yerine aynı Kanun'un 39. maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış;

soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık nedeniyle sanık hakkında kurulan hükümde 2/3 oranında indirim yapılırken uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi yerine 168 olarak eksik yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştirilen husus dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.