Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23414 K.2024/5709

Katılanın yokluğunda verilen kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre öncelikle katılanın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde bildirdiği bilinen son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, katılanın yokluğunda verilen kararın bilinen son adresine iade gelmesi üzerine,

katılanın doğrudan adres kayıt sisteminde kayıtlı adresine MERNİS şerhi yazılı bir şekilde tebliğ işlemi yapılmaksızın kesinleştirme işlemi yapılması nedeniyle, yapılan tebliğ işleminin usûlsüz olduğu ve bu nedenle kararın kesinleşmediği belirlenmekle;

kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Gölcük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.2022 tarihli kararının katılana usûlüne uygun olarak (son bilinen adresine kararın tebliğinin mümkün olmaması nedeniyle, güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilmesi ile kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, Gölcük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin henüz kesinleşmeyen 12.05.2022 tarihli ve 2021/379 Esas, 2022/586 Karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,