Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23590 K.2025/4342

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafii tarafından verilen 27.04.2023 tarihli dilekçenin sanık tarafından süresinde verilen temyiz dilekçesine ilaveten verilen ek temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğu kabul edilerek Tebliğname'de yer alan ret düşüncesine iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça konu eşyaların soruşturma aşamasında sanık tarafından rızaen iade veya tazmin edilmediği, bu nedenle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeden 5237 sayılı Kanun'un 168/1-4. maddelerinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanıklar ... ve ...'ya son sözleri sorulduktan sonra sanık ... müdafiine söz hakkı verilmek suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 216/3. maddesine aykırı davranılması,