Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24166 K.2024/3214

Hükümlü hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında mağdurlar ..., ..., ...'e karşı kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Hükümlünün suç ortağı olan inceleme dışı yaşı küçük sanık ... ile birlikte mağdur ...’in evine, 25.12.1989 tarihinde gündüz vakti sağlam ve muhkem olan evin giriş kapısını kırarak girip evde bulunan bir adet TV, bir adet kelepçe ve bir adet yedek tabanca şarjörünü çaldıkları; hükümlünün 1990 yılı Ocak ayı başlarında gündüz vakti mağdur ...’nin evine, inceleme dışı yaşı küçük sanık ... ile birlikte evin giriş kapısını yanlarında taşıdıkları keski demiriyle zorlayıp açarak girip evde bulunan bir adet TV, iki adet pantolon ve bir adet kazağı çaldıkları.

07.01.1990 tarihinde gündüz vakti mağdur ...’ın evine, hükümlünün yine inceleme dışı yaşı küçük sanık ... ile birlikte sağlam ve muhkem olan evin giriş kapısını kırarak girip evde bulunan bir adet radyolu teyp, iki adet halı ve bir adet çantayı çaldıkları;

bu olaylar sebebiyle açılan davada yapılan yargılama neticesinde, eylemlere uyan ve suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun’un ilgili maddeleri ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’un ilgili maddelerinin olaylara ayrı ayrı uygulanması ve lehe aleyhe kanunun tayininde, hükümlünün eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek 5237 sayılı Kanun'un 142/1-d maddesi ile uygulama yapılması,

aynı Kanun'un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun'un 493. maddesinde tanımlanan suçun unsurlarının farklı olması nedeniyle, hükümlünün mağdurların evlerinden gerçekleştirdiği eylemlerin, 5237 sayılı Kanundaki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Kanun’un 116/1 ve 119/1-c maddelerine uyan konut dokunulmazlığının ihlâli ve suç tarihi itibarıyla soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı bulunan mala zarar verme suçlarını da oluşturması, bozma gereği mağdurların şikâyetçi olup olmadıklarının sorulması gerekirken dinlenmeden karar verilmesinde.

765 sayılı Kanun'un açıkça hükümlü lehine olması sebebiyle bu hususlar bozma sebebi yapılmamıştır,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 2- Hükümlü hakkında mağdur ...'a karşı kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanun’un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun'un 491. madde ve devamı maddelerinde yer alan suçların öğelerinin farklı olduğu nazara alınıp;

somut olayda hükümlünün, suç ortağı inceleme dışı yaşı küçük sanık ... ile birlikte 09.01.1990 tarihinde mağdur ...’ın evine, gündüz vakti sağlam ve muhkem olan evin giriş kapısını kırarak girip evde bulunan bir adet video, bir adet teyp ile çeşitli ziynet eşyalarını çaldıkları olayda; hükümlünün eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b. maddesindeki suçu oluşturduğu, eylemin kilit açmak suretiyle bina içinde hırsızlık suçunu oluşturduğu gerekçesi ile uygulama maddesinin muhtemel aynı Kanun'un 142/2-d maddesi yerine, 142/1-d maddesi olarak gösterilerek temel ceza belirlendiği,

sanığın diğer mağdurlar ... ve İbrahim'e karşı eylemlerinde de aynı fıkradan asgari hadden 3 yıl üzerinden temel ceza tayin edilmesi sebebiyle mağdura karşı eylemde teşditen temel ceza belirlense dahi aynı Kanun'un 142/2-d maddesi ile uygulama yapıldığının anlaşıldığı, eylemin aynı Kanun'un 142/1-b maddesinceki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Kanun’un 116/1 ve 119/1-c maddelerine uyan konut dokunulmazlığının ihlâli ve suç tarihi itibarıyla soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı bulunan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu,

mağdurun şikâyetinden vazgeçip vazgeçmediği saptanarak vazgeçtiği durumlarda mala zarar verme suçundan mahkumiyete karar verilemeyeceği gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 7. ve 5252 sayılı Kanun’un 9. maddeleri dikkate alınmak suretiyle, eylemine uyan ve suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun’un ilgili maddeleri ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’un ilgili maddelerinin olaya ayrı ayrı uygulanması,

her iki Kanun'a göre verilecek cezaların, denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezaların karşılaştırılması suretiyle lehe Kanun'un belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile inceleme sonucu hükümlü hakkında değerlendirme yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,