Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25280 K.2024/8520

Başsavcılığının 06.10.2023 tarihli ve KYB-2023/103412 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre. 1-Suç tarihi olan 12/04/2012 tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 142/1-e maddesinde öngörülen hapis cezasının alt sınırının 2 yıl olduğu gözetilmeden, suç tarihinden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 142/1-e maddesinde öngörülen hapis cezasının alt sınırı olan 3 yıl hapis cezasının temel ceza olarak belirlenmesi suretiyle, suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayin edilmesinde, 2-28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesiyle,

5237 sayılı Kanun'un 143. maddesindeki artırım oranının ''üçte birine kadar'' yerine "yarı oranında'' şeklinde değiştirildiği, dolayısıyla söz konusu düzenlemenin suç tarihinden sonra yürürlüğe girdiğinin anlaşılması karşısında, aynı Kanun'un 7/2. maddesinde düzenlenen ''suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' şeklindeki hüküm de göz önüne alındığında;

sanık hakkında hırsızlık suçundan belirlenen temel ceza üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesine göre en fazla 1/3 oranında artırım yapılabileceği gözetilmeden, yarı oranında artırım yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmasında, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE-KARAR 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2019 tarihli ve 2019/830 Esas, 2019/672 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 29.12.2020 tarihli ve 2020/862 Esas, 2020/3395 Karar sayılı kararı ile, duruşma açılmaksızın suç vasfındaki yanılgı sebebiyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verildiği,

ancak verilen bu bozma kararının aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin duruşma açarak karar vermek yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağı bulunmadığı, bu nedenle Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2022 tarihli kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşıldığından,