Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26714 K.2025/345

Sanığın 24.04.2023 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu, sanığa yapılan gerekçeli karar tebliğinin doğrudan MERNİS adresine MERNİS şerhi ile yapılmış olması sebebiyle usûle uygun olmayıp geçersiz olduğu anlaşılmakla; sanık tarafından yapılan temyiz ve eski hâle getirme talebinin yerinde olduğu, temyiz talebinin reddine dair 27.04.2022 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 116/2 maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık dava zamanaşımının, 11.08.2007 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,