Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/27018 K.2025/23532

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın 34 EBT ... plaka sayılı araç, cep telefonu ve kredi kartları haricindeki diğer eşyalar olan laptop, hoparlör ve 26.500 TL nakit parayı da çaldığına ilişkin katılanın soyut iddiaları dışında samut bir delil olmamasına rağmen bu eşyaların da hükme esas alınmasının hukuka aykırı olduğuna, olay günü korsan taksi talep eden müşterinin tanık olarak dinlenmesi gerektiğine, sanık tarafından çalındığı iddia edilen eşyaların katılan tarafından rızası dahilinde sanığa verildiğine,

katılanın sanığa karşı husumet beslediğinden sanığı hırsızlıkla suçlayıp intikam almaya çalıştığına"; sanığın temyiz isteminin ise "hırsızlık kastı olmadığına, mahkemeye sunulan delillerin yeterince irdelenmediğine, katılan ile aralarında husumet bulunduğundan katılanın kendisine iftira attığına, çaldığı iddia edilen aracı katılanın kendisine rızası ile verdiğine yönelik" olduğu belirlemekle ve sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen cezanın miktarı itibarıyla 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle yapılan incelemede;